ghazal poetry in written form

                                       غزل

                       د مينې په نشـه کښې ډوب خمار مازیگر  

                      په زړه مې راوريږي ستا د ښار مازيګر

 

څو چې ئې دارو ستا د دیدن خوړلي نه وي

تیریگی به هـم دغسې بيمار مازيګري

غربت ټول یاران غربت يو د يو بله جدا کړي 

مونږ تیر کړه په ارمان کښې تار په تار مازيګري

 

نه گل شته په پټکي کښې نه په پولو مات بنګړي

وئيلې ورته څنگ شود بهار مازيګري

 

مودې اوشوې فرقانہ  خو والله که مې هيريږي

د هاغي ليونۍ سترګې په لار مازيګري

🌱----------------------------🌱

Drunk in the drunkenness of love

 I love your city

 As long as he has not eaten your medicine

 past will also be sick like this

 Poverty, all my friends, 

poverty separates us from each other

 There is no flower in the field, 

no broken on the border

 It's been a long time, 

but by God, if I forget

she crazy eyes are staring at me